Orewoet – Emy Koopman

Emy Koopman - OrewoetDoor: Lydia

De zestienjarige Alex krijgt de schrik van zijn leven als hij meegesleept wordt naar de begrafenis van een (hem onbekende) oude vriend van zijn moeder. Hij wil niet, zijn relatie met zijn moeder is al tijden slecht, maar nu duldt zij geen tegenspraak. Op de uitvaart blijkt waarom. Lucas Brandmeester was een excentrieke man, een succesvol kunstenaar en het evenbeeld van Alex. Zijn onbekende vader is gevonden – en Alex zal hem nooit leren kennen.

Wat was de relatie van Alex’ moeder met Lucas? Waarom heeft zij hem nooit willen vertellen over zijn vader? En welke rol speelt jeugdvriend Diederik in dit alles?

“Dagdromen waarin hij en ik gezamenlijk optrokken, geen enkele vrouw die het plaatje verstoorde, samen beliepen wij de weg naar het grote succes.”

Wat vond ik van het boek?

lyIn Orewoet, het debuut van Emy Koopman, leren we de overleden kunstenaar Lucas Brandmeester kennen door de ogen van drie personages: zijn geliefde May, zijn vriend Diederik en zijn zoon Alex, die hem nooit gekend heeft. Om die constructie nog iets caleidoscopischer te maken, springt het verhaal heen en weer door de tijd: van de vroege jaren ’70 tot het heden. Het verhaal is desondanks niet verwarrend – het roept vragen op, natuurlijk, want als alles meteen duidelijk zou zijn was er geen verhaal, maar het is altijd duidelijk wie er aan het woord is en waar in de tijd je je bevindt. Koopman heeft alle drie haar personages geloofwaardig tot leven gebracht, met een rijk binnenleven en duidelijke eigen stem.

Jammer alleen dat twee van die drie personages zo ronduit onsympathiek zijn. Alex kan je het nog vergeven, zijn onuitstaanbaarheid komt vooral voort uit het feit dat hij zo ontzettend zestien jaar oud is. Stampvol hormonen waar hij niks mee aan kan, een woordenschat doorspekt met gamer-jargon (zeer herkenbaar voor wie in de vroege jaren 2000 ook een tiener was), en vooruit, dat zijn moeder de identiteit van zijn vader al die jaren verzwegen heeft is ook wel een goed motief om niet al te vrolijk uit de hoek te komen. Diederik heeft daarentegen geen enkel excuus om zo’n zelfingenomen blaaskaak te zijn. Met enige charme, weliswaar, hij is intelligent en welbespraakt, en Koopman weet de manier waarop hij tegen zichzelf en zijn publiek liegt subtiel bloot te leggen. Maar dat neemt niet weg dat hij een verdomd irritant mens is. Alex’ moeder May komt er het beste vanaf, met beheersing, inzicht en zelfspot, maar haar perspectief komt pas halverwege het boek opdagen. Daardoor voelt het verhaal wat uit balans, liever had ik alle drie de hoofdpersonages vanaf het begin aan het woord gezien.

Al met al maakt het Orewoet tot een interessant debuut, dat vooral nieuwsgierig maakt naar wat Koopman nog meer in haar mars heeft.

Nieuwsgierig geworden? Koop het boek in paperback of als ebook op bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *