The Dressmaker of Dachau – Mary Chamberlain

Door: Lydia

Londen, 1939. De jonge Ada Vaughan werkt als naaister in een atelier, maar heeft grote dromen van een echte modehuis. Het lijkt erop dat ze het talent ervoor heeft – ze begrijpt iedere stof feilloos en weet er prachtige, originele creaties van te maken. Als ze dan ook nog een rijke buitenlandse vrijer aan de haak slaat, een aristocraat nog wel, kan ze haar geluk helemaal niet op.

Wanneer haar vriend haar mee wil nemen voor een weekendje Parijs, grijpt ze die kans met beide handen aan. Parijs, walhalla van de mode! Wat een inspiratie moet ze daar op kunnen doen! De waarschuwingen van haar omgeving dat er ieder moment oorlog kan uitbreken, slaat ze in de wind. Dat zal toch allemaal heus wel meevallen?

Tot de eerste bommen vallen en Ada plots moederziel alleen gestrand is op het continent. Ze redt zich zo goed en zo kwaad als het gaat, waarbij haar talent met naald en draad onverwachts weer van pas komt.

“Roses would be too fussy with a fantail skirt, would spoil the line, the simplicity that Ava had in mind. Roses would be a disaster. But a single rose, a large one, a corsage, center left, just below the neckline, that would be class.”

Wat vond ik van het boek?
lyVan een boek over de Tweede Wereldoorlog verwacht ik vanzelfsprekend weinig vrolijks. Zeker wanneer het zich ook nog afspeelt in een concentratiekamp – geen spoiler, gezien de titel. Maar zo intens deprimerend als The Dressmaker of Dachau blijkt te zijn, dat zag ik niet aankomen. Verdrietig, natuurlijk, of tragisch, allicht. Grote emoties à la The Nightingale, dat zich ook tijdens de Tweede Wereldoorlog afspeelt, die verwachtte ik ook wel.

Maar ik was niet voorbereid op het inktzwarte, irritant deprimerende van Ava’s levensverhaal. De ellende houdt. maar. niet. op.

Zelfs wanneer de oorlog voorbij is en Ada weer veilig terug is in Londen, wanneer je toch een klein straaltje hoop zou mogen verwachten, is niets dan narigheid haar deel. Deels door omstandigheden, maar ook door haar eigen keuzes. Dat is nog het vervelendste aan het boek. Dat Ada als tiener naïef en lichtzinnig is, is één ding. Maar wanneer ze als volwassen vrouw, getekend door de oorlog, nog steeds oerdomme keuzes maakt, wordt het steeds moeilijker sympathie voor haar te vinden.

De roman komt pas tot leven wanneer Ada haar vak uitoefent: stoffen krijgen persoonlijkheid (zijde is humeurig, linnen gedraagt zich bozig) en haar ontwerpen spatten van de pagina. Het zijn de enige sprankjes passie en een hoop in een boek dat verder van de deprimerende donderwolken aan elkaar hangt. Je zou haast wensen dat Ada haar modiste-ambities waarheid had weten te maken.

Nieuwsgierig geworden? Koop het boek in paperback of als ebook op bol.com. Het boek is trouwens ook bekend als The Dressmaker’s War.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *