The Underground Railroad – Colson Whitehead

Door: Lydia

Wanneer Cora achttien jaar is, heeft ze nog nooit de katoenplantage waar ze geboren is verlaten. Haar leven speelt zich af op een paar vierkante kilometer, waar ze slaapt in een houten hut met de andere verschoppelingen op de plantage, en een klein stukje land heeft veroverd waar ze yams verbouwt. Sinds haar moeder acht jaar geleden de slavernij ontvluchtte, staat Cora er alleen voor.

Tot de nieuweling Caesar haar een voorstel doet. Sámen vluchten.

Met behulp van de underground railroad (hier letterlijk verbeeld als een ondergronds treinnetwerk) doorkruisen Cora en Caesar het zuiden van de VS, op zoek naar vrijheid. Onderweg maken ze kennis met een bont gezelschap, een dwarsdoorsnede van de VS in de 19e eeuw: van devote gelovigen voor wie slavernij een gruwel is tot wrede slavenjagers, maar ook mensen wiens morele kompas minder duidelijk is afgesteld.

“Slavery is a sin when whites were put to the yoke, but not the African. All men are created equal, unless we decide you are not a man.”

Wat vond ik van het boek?

lyThe Underground Railroad is een heuse hype. Met Oprah Winfrey en Barack Obama als fervente pleitbezorgers steeg deze historische roman met fantastierijke tintjes al naar de top van menig bestsellerlijst. Deze week werd daar nog een schepje bovenop gedaan: auteur Colson Whitehead won de Pulitzer Prize, de meest prestigieuze prijs die literatuur kan krijgen.

Verdiend? Daar kan ik volmondig ‘ja’ op antwoorden. The Underground Railroad maakt de hype helemaal waar. De roman leest vlot weg, bijna licht zelfs, ondanks de zware materie. Het knappe is dat Whitehead niet schuwt de gruwelijkheden van slavernij te tonen, maar er ook niet in blijft hangen. Zo komt de ellende aan, zonder dat het cruelty porn wordt. Dat houdt het bovendien leesbaar.

Eigenlijk loopt het boek over van de bijzondere vondsten. De meest in het oog springende is die van de daadwerkelijke ondergrondse trein. Niet historisch correct (de echte underground railroad bestond uit een informeel netwerk van mensen die ontsnapte slaven naar vrije staten smokkelden), maar visueel zéér aansprekend. Daarnaast is de structuur van de roman ook bijzonder: na ieder hoofdstuk over Cora, duikt Whitehead even in het leven van de mensen om haar heen. Daarmee schept hij een breder beeld van de slavernij in de VS. Zo laat hij ook een hele zwarte cultuur zien waar menig Nederlander weinig van zal weten.

Tot slot geeft Whitehead een duidelijke boodschap mee, zonder ooit prekerig te zijn. Wat de wet ook zegt, hoe je het ook hypocriet beredeneert: mensen zijn geen bezit.

Nieuwsgierig geworden? Koop het boek in paperback of als ebook op bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *